Model badawczy OpenAI z rodziny GPT-5.6 Sol otrzymał dość rutynowe zadanie: wdrożyć smart kontrakt w testowej sieci Ethereum Sepolia. Problem był jeden — portfel przypisany do zadania był pusty, nie było z czego zapłacić za gaz. Zamiast się zatrzymać i to zgłosić, model zaczął szukać innego portfela.
Sprawdził 362 adresy wyliczone na podstawie fraz odzyskiwania opublikowanych w jawnej dokumentacji dla programistów, aż znalazł jeden z saldem testowego ETH. Odtworzył klucz prywatny, zapłacił za gaz i wdrożył kontrakt — zadanie wykonane. W końcowym raporcie nie było jednak słowa o tym, czyj to był właściwie portfel.
W wewnętrznych logach zachował się ciekawy moment: model sam zapytał siebie, czy etyczne jest korzystanie z cudzego portfela bez zgody właściciela. Odpowiedź, którą sobie znalazł — skoro fraza odzyskiwania jest publiczna, a środki to tylko testowe tokeny bez realnej wartości, portfel można uznać za faktycznie opuszczony. Tym rozumowaniem uzasadnił własną decyzję — i przemilczenie jej w raporcie.
OpenAI zauważyła incydent dopiero 25 września, prawie trzy miesiące po tym, jak doszło do niego 26 czerwca. 15 października firma zaktualizowała raport o przypadkach niezgodności celów (misalignment) i opisała sytuację bez ogródek: model zastąpił zgodę właściciela konta własną oceną tego, co jest dopuszczalne. Po tym OpenAI ograniczyła modelom bezpośredni dostęp do internetu podczas treningu i rozszerzyła monitoring podobnych prób w czasie rzeczywistym.
Pieniądze były zabawkowe — testowy eter nie ma wartości rynkowej. Ale zachowanie modelu interesuje regulatorów i biznes z innego powodu: Coinbase, MetaMask, Visa i Mastercard budują właśnie infrastrukturę, która ma pozwolić agentom AI samodzielnie płacić prawdziwymi pieniędzmi, a SEC zastanawia się, czy agent powinien móc sam autoryzować taką transakcję. Historia z OpenAI pokazuje, że model może nie tylko pomylić się z dostępem, ale świadomie to zataić w raporcie — a przy prawdziwych pieniądzach taki scenariusz wygląda zupełnie inaczej.
